GASTBLOG


“Wooncrisis zou politieke topprioriteit moeten zijn, maar is dat nog steeds niet”

Een bijdrage van Sandra Beckerman,

Tweede Kamerlid SP

Ik kocht mijn huis zonder eerst zelf te gaan kijken. En dat is iets wat ik iedereen zou afraden. Hoe het zover kwam? Net als velen van mijn generatie had ik de eerste tien jaar na mijn studie geen vaste baan. Toen ik Kamerlid werd, dacht ik snel een huis te kunnen kopen. Dat bleek iets anders te liggen. Nergens is er zo’n grote krapte op de woningmarkt als in ‘mijn’ Groningen. Meerdere keren racete ik heen en weer tussen Den Haag en Groningen om een huis te bekijken. Meerdere keren deed ik een bod, maar werd ik flink overboden, ook door beleggers. Uiteindelijk lukte het een huis te kopen, maar vanwege Kamerdebatten had alleen mijn makelaar het kunnen bekijken voordat ik moest bieden. Dit verhaal is niet om te klagen. Want eigenlijk heb ik gigantisch geluk gehad. Ik had én de mogelijkheid om een beetje meer te bieden én een makelaar die voor me ging kijken. Vele anderen hebben dit geluk niet en wachten al tijden op een fijn en betaalbaar huis. Zo ontstaat steeds meer ongelijkheid. Een betaalbaar huis kunnen huren of kopen zou geen kwestie van geluk of van ouders moeten zijn die kunnen bijspringen. Niet voor niets staat in onze grondwet dat zorgen voor voldoende woningen een taak is van de overheid. Maar de nationale overheid is de afgelopen jaren steeds minder gaan doen en heeft wonen steeds meer aan de markt overgelaten. In 2017 klopte minister Stef Blok zich op de borst en stelde: “ik ben de eerste VVD’er die een heel ministerie heeft doen verdwijnen”. Nederland heeft geen ministerie van wonen meer, maar (mede hierdoor) wel een diepe wooncrisis! Het aanpakken van de wooncrisis zou politieke topprioriteit moeten zijn, maar is dat nog steeds niet. De huidige minister doet wonen erbij en lijkt onvoldoende doordrongen van de ernst van de situatie. Zo gaf ze onlangs als antwoord op mijn vragen over kamers van 10 vierkante meter die voor 700 euro worden verhuurd, dat ze nu niets aan die hoge huren ging doen. Ze “verwacht van verhuurders dat ze niet maximaal willen profiteren”. Wereldvreemd. Het is tijd dat het verbeteren van de woningmarkt de hoogste politieke prioriteit krijgt én dat we tegelijkertijd de klimaatcrisis aanpakken. Door betaalbare en duurzame woningen te bouwen. Door de markt minder macht te geven, waardoor er voor iedere portemonnee huur- en koopwoningen beschikbaar zijn. Als je het mij vraagt, begint dat met het heroprichten van het ministerie van wonen.


Delen mag, graag zelfs!